Jeszcze trochę o fotografii
Możliwość otrzymania odwzorowania rzeczywistości mechanicznie, bez pośrednictwa artysty przeraziła współczesnych malarzy. Jeden z najzdolniejszych artystów – Nadar (prawdziwe imię Gaspard Felix Tournachon) – wsławił się doskonałymi pod względem plastycznym i technicznym fotografiami znanych Francuzów, na przykład aktorki Sary Bernhard oraz pisarza Alexandra Dumas. Węgier Laz-slo Moholy-Nagy prowadził doświadczenia w dziedzinie fotomontażu a także tak zwanego fotogramu, czyli obrazu fotograficznego otrzymanego przez naświetlenie światłoczułego materiału, na którym został umieszczony przezroczysty, bądź półprzeźroczysty przedmiot. Podobnie jak mistrz, Bailey chętnie stosował szerokokątny obiektyw, natomiast modelki szczelnie wypełniały kadr zdjęcia, niektóre nawet się w nim nie mieściły w całości. We Francji rolę kronikarza spełniał fotograf Gyula Halasz Brassai, zwany “okiem Paryża”. W 1917 roku w wydawanym przez siebie periodyku, Camera Work, Stieglitz opublikował serię zdjęć Paula Strandazlat 1915-1916. Wsławił się on serią zdjęć wykonanych podczas trzech podróży na Bliski Wschód, wiatach 1856-1860. Le Gray jako pierwszy połączył negatywy zdjęć nieba oraz wody, zachowując w ten sposób odpowiednie naświetlenie wszystkich partii zdjęcia. Riisa, wywołały takie poruszenie, że gubernator stanu Nowy Jork podjął się przeprowadzenia szeregu reform, mających na celu polepszenie warunków życia biedoty. Od samego początku duży wpływ na sztukę fotografowania wywierało malarstwo. Kolorowe zdjęcie autorstwa Parkinsona, zatytułowane Park Avenue, na którym profil modelki ukazany jest na tle pędzącej żółtej taksówki, stało się punktem zwrotnym w sposobie fotografowania mody. Wkrótce cała paryska elita poszła w ślady cesarza, a urodzony w czepku Disderi szybko stał się jednym z najzamożniejszych ludzi w mieście